اخبار باب 1 - در تفسير على بن ابراهيم : 416 - كه امام صادق عليه السّلام فرمود : خدا را دره‌ايست كه معدن طلا و نقره است و آن را با ناتوانتر آفريده‌اش كه مورچه است نگهدارى كرده ، اگر شتران بختى آن را خواهند نتوانند . [ در بارهء مورچه ] 2 - در حياة الحيوان - 263 - 266 - مورچه معروف است و گويند زمين مورچه دار و خوراك مورچه زده كه مورچه در آن افتاده و نمله بضمّه سخن چينى است و مرد نمل يعنى سخن چين و چه خوش سروده است . قناعت كن كه بىروزى نمانى * فراموش خدا يك مورچه نيست چه آيد روزگارت پيش برخيز * و گر برگشت از دست در خواب از آن ايست و مورچه را نمله گفتند كه پر مىجنبد و كم دست و پا دارد ، مورچه زن و شوهرى ندارد و آبستن نشود ، همانا ريزه از او بر زمين افتد و بزرگ شود تا تخم گردد و از او مورچه پديد شود ، و تخم او را بيظ با ظاء دسته دار گويند ، و مورچه نيرنگ فراوان دارد براى جستن روزى ، و چون چيزى يابد به ديگران آگهى دهد تا بر سر آن آيند ، و گفتند : سروران آنها خبرگزار باشند . خويش اينست كه خوراكش در تابستان انبار كند براى زمستان و از چاره‌جوئيهايش اينست كه چون بترسد دانه‌ها كه فراهم كرده سبز كنند آنها را به دو نيم كند جز كسفرة كه آن را به چهار پخش كند چون به دو الهام شده كه هر نيمش سبز كند ، و چون نگران شود از پوسيدن دانه آن را روى زمين آورد و پهن كند ، و اين كار را بيشتر در شب و در پرتو ماه كند . و گفتند : زندگيش به خوردن نيست چون شكم ندارد كه خوراك در آن رود و تنش دو نيمه است و قوتش همان بو كشيدن دانه است كه دو نيمش كند و از سفيان بن عيينه روايت است كه گفت : چيزى نباشد كه خوراكش را انبار كند جز آدمى و عقعق و مورچه و موش و در احياء در باب توكل آن را قطعى دانسته